Verhalen 2019

Vreselijk Vang Vieng

Vang Vieng – Laos

In Vang Vieng moet je zoeken naar een restaurant waar Laotiaans eten wordt geserveerd. Hamburgers, steaks, patat en pizza’s: pizza’s met gehaktballen, knakworstjes, bloemkool, bonen, of pizza’s met daarop gekookte eieren met satésaus – pizza’s voor mensen die geen pizza lusten.
Om de vijftig meter dient zich in het centrum een café of restaurant aan waar je niet op stoeltjes aan tafeltjes zit, maar languit op een bed ligt. Op het minitafeltje naast jouw ligbank krijg je de bestelde cocktails, sandwiches of gebakken eieren met spek geserveerd. Alle hoofden zijn naar één kant gericht: naar de tv’s waarop de hele dag sitcoms als Friends zijn te zien.
Langharige nep-hippies met ontblote bast en veel te blote meisjes. Goed geproportioneerde meiden liggen pal aan de straat ongegeneerd met opgetrokken blote billen aan een sapje te lurken. Net niet in hun blote kont, al is de string hier en daar letterlijk ver te zoeken. Regelmatig stoten we elkaar aan op ons rondje door Vang Vieng – bijvoorbeeld als we voor de zoveelste keer iemand in bikini op straat voorbij zien komen.
Wat het nog erger maakt, is dat het meeste zogenaamde vrouwelijk schoon niet om aan te zien is. Akelig Engels wit en de afgelopen dagen opgevreten door het ongedierte. Als je dan aan je pukkeltjes hebt gekrabd en volgeplakt zit met pleisters, zou ik zeggen: trek op je versiertour door Vang Vieng in godsnaam een lange broek en een T-shirt aan. Waar ze niet melkwit of vuurrood zijn, zitten ze onder de blauwe plekken, opgelopen tijdens het tuben.
Tuben is dat je met een grote opgeblazen binnenband vijf kilometer stroomopwaarts langs de rivier wordt afgezet. Vervolgens laat je je op de band door het water en het lot meevoeren, terug naar Vang Vieng. Het leuke schijnt hem erin te zitten dat onderweg de nodige cafés worden aangedaan. Vanuit deze tenten aan het water wordt je dan een touw toegeworpen datje moet vastgrijpen. Het touw trekt je vervolgens in de richting van het verfrissende Beer Lao. Een elfkroegentocht langs de rivier. Het is duidelijk dat het onverantwoorder wordt om de reis voort te zetten naarmate je meer bierstops hebt gehad. Maar vertel dat maar eens aan de Australiërs en de Engelsen die nou juist speciaal voor deze sportieve zuippartijen hiernaartoe zijn gekomen – ik noem Australiërs en Engelsen, afgaande op de accenten die ik hoor.

Het Sakura Guesthouse adverteert met the cure for hangover: an English breakfast. Jongelui zitten luidruchtig op het terras te ontbijten. Eieren met spek en witte bonen in tomatensaus. Het loopt tegen vijven. In de middag, wel te verstaan. Niet iedereen heeft dezelfde dagindeling. Ik ben behept met het ouderwetse idee dat ontbijten gebruikelijk ergens in de morgen worden genuttigd. Twee open pick-ups met kletsnatte, lallende jongens en meisjes rijden voorbij. Op het hoge imperiaal van de terreinwagens liggen de gele tubes als grote kazen opgestapeld.
Volgens de Ierse jongen die we gisteravond in het Kangaroo Restaurant spraken, komen de tubers overal vandaan. Inderdaad Australië, maar ook veel uit Europa en tot aan Alaska toe. Je vliegt tegenwoordig voor driehonderd euro vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Kuala Lumpur, Bangkok en vervolgens naar Laos. Je kunt een paar weken aan de Spaanse Costa’s gaan zitten, maar dan kun je niet tuben. Bovendien is het eten en drinken daar twee keer zo duur, vooral het laatste. Als je hier het goede jaargetijde kiest, heb je beter weer. Het bier is beter en je versiert er net zo gemakkelijk vrouwen. De vakantiegangers die in Vang Vieng het straatbeeld bepalen, hebben geen idee hoe Laos eruitziet.

Wat te denken van de monniken die door Vang Vieng lopen en ongetwijfeld hun ogen de kost geven – Paulus zei het al: onderzoekt alle dingen, en behoudt het goede. Ik ben benieuwd in hoeverre de lokale bevolking in de loop der jaren van de verbijstering is bekomen. En of ze terug zouden willen naar de tijden van weleer. De plaatselijke bevolking zal met lede ogen aanzien hoe hun dorp is verworden tot een gruwelijk toeristenoord – of niet…
Het is niet eerlijk om alleen de jongelui de schuld te geven van de toeristische droefenis waarin Vang Vieng verzeild is geraakt: de gelegenheid maakt de dief. Het zijn de exploitanten die hun handel zo hebben ingericht dat je de hele dag halfnaakt en half bezopen naar Friends kunt liggen kijken. Maar geef ze eens ongelijk als deze toeristen in jouw zogenaamde pizzeria het nodige geld in het laatje brengen.

Bovenstaand verhaal is een fragment uit De boeddha uit het rijstveld – rondreizen door Vietnam, Laos en Cambodja.