Recente verhalen

Het schillen van de banaan

p1010893Riung (Flores) – Indonesië

Terugblikkend op vandaag kan ik niet anders zeggen dan dat ik een leuke dag heb gehad. Hoewel snorkelen het hoofddoel van de trip naar het eiland Pulau Rutong was – en snorkelen in dit leven voor mij niet is weggelegd – heb ik me er uitstekend vermaakt. Met alleen maar nietsdoen. Ook nietsdoen kan op zijn tijd een aardige bezigheid zijn.

Mijn aversie, zo je wilt: onwil, ten aanzien van het snorkelen was onze reisleider Silvester ter ore gekomen en amper op het eiland aangekomen had hij dan ook de gimmick bedacht dat ik hem dan maar moest helpen met het maken van de gefrituurde bananen.
Alsof je bij een kind de moed er een beetje probeert in te houden uit vrees dat hij zich anders tijdens het uitstapje dood verveelt met alle ontevredenheid dientengevolge: ‘weet je wat, dan mag jij papa helpen met het grasmaaien! Nou?’ Waarna het kind alleen maar een uur lang achter de maaiende papa aan mag lopen en met een flutharkje van de Action een emmer sprietjes bij elkaar mag schrapen.
Ik speel Silvesters pisang goreng-spelletje maar mee al kom ik, zoals te verwachten was, nergens aan te pas. Nadat hij alle ingrediënten voor het beslag in een kom heeft gegooid moet ik het mengsel roeren. Voor ik echter de garde weet te bemachtigen gaat Silvester me voordoen hoe ik het beste in de kom kan klutsen. Hij doet het me net zo lang voor tot het beslag klaar is. Ook goed. Iedereen heeft inmiddels het water opgezocht en ik neem aan dat ook mijn vrouw ergens een meter of vijftig verderop dobbert.
Juist op het moment dat ik met een boekje mijn badlaken wil opzoeken wenkt Silvester dat ik bij hem moet komen. Met veel theater gaat hij vervolgens demonstreren hoe je een banaantje schilt en hem daarna in de lengte doormidden snijdt. Misschien is het ook voor de lezer aardig als ik vertel hoe dat in zijn werk gaat: je snijdt – aan de kromme kant! – met een mesje het steeltje een beetje in en trekt dan in een vloeiende beweging, in de richting van de onderkant van de banaan, de eerste schil eraf. Daarna trek je op dezelfde manier de andere schillen eraf. Het resultaat is een geschilde banaan – de schillen gooi je op een hoop in het zand. Daarna haal je het mesje in de lengte door het banaantje, en wel zo dat je daarna twee kromme helften krijgt. Het is allemaal niet zo heel erg moeilijk, maar het is net even een slag en iemand moet het je een keer hebben voorgedaan.
Zou Silvester werkelijk hebben gedacht dat ik een banaan zou gaan schillen met een aardappelschilmesje of met een dunschiller of zo? Misschien denkt hij dat ik überhaupt nog nooit een ongeschilde banaan heb gezien.
Er staat ook een groentegerecht op het menu en er moet nog vis worden gegrild. Ervan uitgaande dat er zeker bij de bereiding van deze ingewikkelde gerechten voor mij geen rol van betekenis is weggelegd zoek ik opnieuw mijn handdoek op. Gelukkig vond ook Silvester het een prima idee toen ik zei dat ik even ging liggen lezen.