Plasstop bij het graf

Omg. Paga (Flores) – Indonesië

Wie ooit met een groep heeft gereisd weet het: een plasstop komt op, zoals dat heet, als plassen en poepen. Zo ook op deze reis. Meestal wordt de bus na het eerste signaal aan de kant gezet, waarna onze reisleider Daniël naar het eerste beste willekeurige huis loopt en vraagt of er aldaar iemand van zijn groep naar de wc kan. Dat vervolgens steevast een man of tien naar het zo begeerde toilet ergens achter het huis op en neer wandelen schijnt de bewoners niet te deren.   lees verder “Plasstop bij het graf”

Bemo naar Bajawa

Bajawa (Flores) – Indonesië

Bemo’s zijn in Indonesië busjes die op een bepaalde route af en aan rijden en die je voor een paar dubbeltjes van A naar B brengen – in ons geval: van het hotel buiten de stad naar het centrum van Bajawa. Een bemo, zo zal spoedig blijken, is pas vol als de deur, zo die er al is, niet meer dicht kan.
lees verder “Bemo naar Bajawa”

De vissers van het Grote Meer

Omgeving Siem Reap – Cambodja

Al kilometerslang rijden we over een brede dijk. Links en rechts liggen de droge uitlopers van het Tonlé Sap-meer. De huizen die op de oever zijn gebouwd staan op hoge palen en heel in de verte, op de lage vlakte voor ons, liggen woonboten op het land. Als over een paar maanden de jaarlijkse zondvloed het land aan het oog heeft onttrokken, dobberen ze midden in het meer.
lees verder “De vissers van het Grote Meer”

Fiat 124

Cairo – Egypte

Zelfs vijftig jaar gelden barstte de gemiddelde auto al van de snufjes die je helemaal niet nodig hebt: binnen- en buitenspiegels, ruitenwissers, ingewikkelde mechanieken om ramen open en dicht te draaien. Allemaal overbodige luxe. Snelheidsmeters (die we toen ‘kilometertellers’ noemden) – niemand is geïnteresseerd in jouw snelheid. In Cairo zelfs de politie niet.
lees verder “Fiat 124”

Er zijn grenzen

De Torugart-pas – Kirgizië

Het is vrijdag. Dat betekent dat de Chinese grens op de Torugart-pas onverbiddelijk om 12.00 uur sluit. Het betekent ook dat, als we het niet halen, we bijna drie dagen voor de gesloten slagboom kunnen wachten tot het moment waarop een of andere man-met-grote-pet maandagmorgen te tijd rijp acht om zijn loket te openen.
Als ik Roma mag geloven hangt dat tijdstip elke morgen af van het moment waarop de wodka van de vorige avond is uitgewerkt.
lees verder “Er zijn grenzen”

Massage

Cat Ba – Vietnam

We kunnen geen pap meer zeggen na de zogenaamde walk over the six mountains – inderdaad zes bergen, maar ‘wandeling’ was een eufemisme. Onze Vietnamese gids heeft de twintig kilometer lange klauterpartij over glibberige, bemoste rotsen op teenslippers afgelegd. De magere, pezige man droeg op het laatst vijf rugzakken van strompelende reisgenoten, en liep er bij de finish nog net zo kwiek bij als toen we van start gingen. lees verder “Massage”

Linksom of rechtsom

Pangandaran – Indonesië

Het bountystrandje aan de overkant van de baai lijkt ideaal voor het doel van deze morgen: he-le-maal niets doen. Oké, we moeten er nog even zien te komen, maar daarna is het lezen, bruinen, weer even lezen, en nog een poosje bruinen – op zo’n manier.
We stoppen wat eterij en een fles water in de rugzak. De handdoeken moeten mee, geld, boekjes, petje. We gaan.
lees verder “Linksom of rechtsom”