De Backwaters van Kerala

Kerala – India

Over een lengte van driehonderd kilometer strekt zich achter de kustlijn van de Indiase deelstaat Kerala een waterrijk natuurgebied uit: een netwerk van rivieren en zijtakken, door palmbomen omgeven lagunes, en door dezelfde palmbomen bijna aan het oog onttrokken kanaaltjes. Achter de palmen liggen de rijstvelden.
De belevenis van een tocht door de Backwaters is juist dat er niets te beleven is. Nadat we ons dagenlang in onze bus door het moeizame Indiase verkeer hebben gewurmd, is de rust op het water bijna sensationeel.   lees verder “De Backwaters van Kerala”

Avond over Lombok

Lombok – Indonesië

Manusje-van-alles Ali heeft vanmiddag urenlang met een vlijmscherp mes in de schitterende bossen rode crotons om zich heen geslagen. Daarna moesten ook de meeste dieffenbachia’s eraan geloven. Onkruid dus, al zijn het wel onze dure kamerplanten, en wel in afmetingen waar de Intratuin jaloers op zou zijn – niet in potten of bloembakken, of in keurig bijgehouden perkjes, maar gewoon in het wild: tiengebodenplanten, yucca’s, gatenplanten, aronskelken, en dus ook dieffenbachia’s en crotons – al zullen dat er, als het aan Ali ligt, wel snel minder worden.
lees verder “Avond over Lombok”

‘Thevar’s Biryaani’

Thanjavur – India

Van buiten oogt het eethuis aan de Gandhiji Road als een visrestaurantje op een Grieks eiland. Het is de felblauwe kleur van de voorgevel. Eén grote pot verf voor alles behalve de gele letters op de ramen en het rode Coca-Cola uithangbord. Boven de luifel hangt een bord zo breed en hoog als de resterende gevel met in vette blokletters THEVAR’S BIRYAANI. Boven de Engelse naam staat dezelfde tekst in sierlijke Hindi-krullen. Tenminste, dat neem ik aan.
We hebben het middelste tafeltje aan de wand genomen. Een strategische plek met zicht op wat er gebeurt, al is dat vooralsnog niet sensationeel te noemen.
lees verder “‘Thevar’s Biryaani’”

Muzimuzi

Trinidad – Cuba

In Trinidad logeren we in een Casa Particulare. De ligging van het oude huis aan een zijstraatje van de Plaza Mayor kan niet beter, en ook met ons gastgezin hebben we het getroffen: allemaal zijn ze even aardig. Met vader en moeder is alleen in ons moeizame Spaans te communiceren, maar zoon Douglas spreekt gelukkig een beetje Engels.
Net als alle andere vertrekken van het huis, ligt onze slaapkamer aan de binnenplaats. Ook voor de deur van onze kamer loopt de smalle, rood betegelde strook die als een ringweg langs de vertrekken leidt.  lees verder “Muzimuzi”

Dikke mensen kunnen niet rennen

Kandy – Sri Lanka

Het hek van de Kandy Garrison Cemetry staat inderdaad open. In tegenstelling tot hetgeen vermeld in alle reisgidsen, verzekerde de uitbater van de Victory bar ons gisteravond dat de begraafplaats vandaag, zondag, wel degelijk open zou zijn.
Geen wonder dus dat er, behalve ons, op het hele terrein geen levende ziel te bekennen is. Weliswaar gaat er niets boven het in je eentje over een kerkhof dwalen, ware het niet dat ik me had verheugd op de aanwezigheid van de in de Lonely Planet zo aangeprezen caretaker. De man zou de gave hebben om boeiend en geestig over de hier begraven Britse kolonisten te vertellen. Vandaag is er blijkbaar geen caretaker. We zullen zelf onze fantasie moeten laten werken.
lees verder “Dikke mensen kunnen niet rennen”

Een steen in de weg

Van onderstaand verhaal dat zich afspeelt in Larabanga ( Ghana) is deze week een ingekorte versie verschenen op de interessante reissite Reisbijbel.nl (voorlopig nog even op de home-page, maar later altijd vindbaar onder de tips). Reisbijbel heeft deze reis-tip de titel  Een steen in Ghana met een bijzonder verhaal gegeven.

Larabanga – Ghana

Aan mijn verzoek om, onderweg naar de Larabanga-moskee, even te stoppen bij ‘de steen’ wordt met tegenzin gehoor gegeven. Volgens onze reisleider Doudou konden we het beter niet doen, en wel omdat het gewoon niet interessant is. Nadat ik in de bus uit een reisgids het verhaal van de steen heb voorgelezen, zijn er behalve Jan Boonstra en zijn vrouw opeens nog zes mensen die de magische steen graag willen zien.
lees verder “Een steen in de weg”

Op rolletjes

Echte backpackers zijn we nooit geweest, al heeft het er jarenlang wel zo uitgezien. Tot tien jaar geleden. Toen hebben wij onze oude vertrouwde rugzakken ingeruild voor rolkoffers: het einde van een tijdperk. Beiden hebben hun voor en tegen. Het voordeel van de rugzakken was dat we ze op een krap bemeten kamer altijd wel ergens kwijt konden – de koffers die we nu hebben, nemen uitgeklapt veel ruimte in beslag. Staat tegenover dat het altijd weer een crime was om, zeker onder de ogen van een wantrouwende douanier, overzicht te creëren over de complete inhoud van je rugzak.
lees verder “Op rolletjes”