Verhalen 2020

Bruidjes op Funda

Sri Lanka

In Sri Lanka waren – twintig, dertig jaar geleden – gearrangeerde huwelijken aan de orde van de dag. Bij de boeddhisten (en christenen) is er de laatste decennia gelukkig het broodnodige veranderd: als het tegenwoordig nog voorkomt is het vooral onder moslims en hindoes.
Jarenlang heeft Sri Lanka hierdoor nummer 1 gestaan op de lijst van de meeste zelfmoorden.
Omdat ze ongelukkig waren met de opgelegde partner, of juist wel gelukkig waren in een verboden relatie, sprongen veel jonge mensen ten noorden van Nuara Eliyate van de rotsen – in de waterval die daarom nog steeds Lovers Leap Falls heet.

Volgens Rohan, onze lokale gids in Sri Lanka, zijn er nog steeds veel zogenaamde match makers: huwelijksmakelaars die in opdracht van de ouders een passende schoonzoon of schoondochter zoeken.
De vergelijking met de makelaardij is zo gek nog niet: ook deze koppelaars bedienen zich niet alleen van moderne websites – een soort Funda voor huwelijkspartners, ze adverteren ook gewoon in de dagbladen. Verder hebben ze voortdurend overleg met collega’s: ook in de match making heb je aankopende en verkopende makelaars.

Zodra er een serieuze kandidaat is – een ‘optie’ om in makelaarstermen te blijven, gaan de oudelui van de jongen op visite bij de ouders van het meisje. Met de mogelijke nieuwe schoonzoon of -dochter hebben ze dan nog steeds niet kennisgemaakt. Er staat namelijk nog heel wat te gebeuren.
Om te beginnen moeten de horoscopen worden getrokken: als de gesternten van de kandidaten niet passen, kun je meteen wel ophouden – er zijn 21 criteria die zo veel mogelijk moeten kloppen. Bij minder dan vijftien treffers gaat het huwelijksfeest definitief niet door. Moet je je voorstellen dat je per ongeluk toch echt gek op elkaar bent en dat je dan niet met hem of haar mag trouwen omdat een astroloog heeft geconstateerd dat de sterren niet goed staan.

Gesteld dat de kennismaking tussen de ouders goed is verlopen (waarbij vanzelfsprekend de bruidsschat van de ouders van de bruid ter sprake is gekomen), en de score vijftien of hoger is, dan kunnen bruid en bruidegom elkaar ontmoeten. En pas dan komt de bruid voor het eerst (samen met haar hele familie) bij de familie van de bruidegom op bezoek.
In deze fase van het arrangement wordt er gezocht naar, wat Rohan noemt: an auspicious time, een gunstig en veelbelovend tijdstip om het huwelijk te voltrekken.
Bij deze ceremonie moeten de bruid en de bruidegom een podium oplopen: hij komt van links en zij komt van rechts – en hij draagt een mes in zijn pak. Als ze elkaar ontmoeten worden door de priester of de vader van de bruid twee wederzijdse pinken (zijn rechterpink, haar linker-) aan elkaar gebonden met een ‘heilig touwtje’. Daarna gieten de beide vaders water tussen de pinken en is het huwelijk bezegeld.
Er worden ringen uitgewisseld en de kersverse echtgenoot hangt een fraai collier om de hals van zijn bruidje. Ook krijgt ze een mooi gewaad dat ze moet dragen bij de home coming, het moment waarop ze samen, straks na de huwelijksreis, thuiskomen – na de huwelijksreis is er een groot feest voor de hele familie in het huis van de bruidegom waarna het echtpaar meestal bij de ouders van de man gaat wonen.
Daarna tekent het gelukkige paar de akte.

Zoals gezegd gaat het er ook in Sri Lanka met de jaren liberaler aan toe. Soms overleggen de wederzijdse families en spreken ze een praktische procedure af: geen officieel gedoe met ‘eerst bij jullie’ en ‘dan bij ons’ en ‘dan weer een feest bij ons na de huwelijksreis’, en besluiten ze na het moment suprême één groot feest te houden. Meestal in een chic hotel. En op gezamenlijke kosten.

Achteraf bedenk ik dat Rohan is vergeten te vermelden wanneer de bruidegom met zijn mes in actie komt. Ik verzin het zelf wel: het stel zal niet de hele dag met de pinken aan elkaar gebonden blijven rondlopen – op die manier wordt je vrouw meteen op de trouwdag al een blok aan het been en dat kan niet de bedoeling zijn.